♦♦♦⊹⊱{ E v e r s l e e p i n g }⊰⊹

อา..

ฮือ..

เดินจากดาดฟ้าลงมาที่ห้องชมรมเบสบอล ก็แค่เป็นห่วงโรงเรียน

เป็นห่วง..โรงเรียน

แล้วก็เหลือบไปเห็นกรอบรูปที่มีลายมือของใครบางคน

ตอนที่เด็กๆ บอกว่าอยากเป็นเหมือนยามาโมโตะเซมไปนี่เจ็บปวดชะมัด ฮือๆ

ก็แค่ลุกขึ้นมาแล้วเห็นคนบางคนกำลังฝึกซ้อมให้รุ่นน้องอย่างตั้งอกตั้งใจ

แค่บังเอิญลุกขึ้นมาแล้วมันเห็นเอง

(ฮ่าๆ 5927 XD)

อา หมายความว่ายังไงนะ

ไหนใครบอกว่าไม่ชอบสุมหัว

อยากจะนั่งตรงนี้เหรอ? ไปนั่งไกลๆ ก็ได้นี่

ตรงนี้จะเล่าเรื่องไปเพ้อไปนะคะ ฮ่าๆ ข้ามได้ๆ

ก็คือยามะได้อ่านหนังสือพิมพ์แล้วเห็นข่าวเรื่องการแข่งขันของชมรมเบสบอล
แล้วก็เกิดอยากรู้ว่าสิบปีที่ผ่านมาชมรมเป็นยังไงบ้าง พอไปถามคุซาคาเบะ
ก็ได้ความว่าตกต่ำลงมากตั้งแต่ยามะจบไป ก็เลยไปที่ชมรมโดยที่ไม่บอกใคร

ที่โรงเรียนไม่มีใครอยู่ ยกเว้นฮิที่เห็นยามะเดินเข้ามา (แล้วก็ทำหน้าแบบนั้นล่ะค่ะ อาอา)
ยามะไปที่ห้องชมรมแล้วเห็นว่ารกมาก แล้วก็เลยเก็บกวาดห้องคนเดียว ฮือ
แล้วก็ไปเห็นกรอบรูปถ่ายรวมของคนในชมรม น่าจะเป็นรูปที่ถ่ายก่อนการแข่งนัดสำคัญ
มีลายเซ็นของหลายๆ คน มีลายเซ็นของตัวเองอยู่ด้วย
เขียนเอาไว้ว่า "ฉันจะสู้เพื่อพวกพ้อง" (อายามะ.. TvT)

แล้วฮิก็เดินเข้ามา นึกว่ายามะจะทำอะไรห้องชมรม
ยามะบอกว่าฉันเข้ามาทำความสะอาดต่างหาก ฮิก็เลยเดินออกไป

มีเด็กชมรมเบสบอลปีหนึ่งสามคนเข้ามาหน้าห้องชมรม
นึกว่ายามะเป็นน้องชายของยามะ แบบว่าผ่านมาสิบปีแล้วเห็นเป็นเด็กม.ต้น
สามคนบอกว่าชื่นชมยามะคนพี่มาก ทำช็อตในตำนานไว้มากมาย อยากเป็นให้ได้แบบเขา
ยามะก็ตามน้ำไป แล้วก็ช่วยฝึกซ้อมให้สามคนนั้น

แล้วฮิก็ ..'บังเอิญ'นอนอยู่ตรงที่ที่พอลุกขึ้นมาก็เห็นสนามพอดี
พอได้ยินเสียงก็ลุกขึ้นมาดูยามะฝึกให้รุ่นน้อง (อะกรี๊ด)

ยามะกลับมาตั้งใจฝึกดาบ ตั้งใจจะไม่ไปดูการแข่งแต่รีบอร์นพูดว่า
'เราต้องมองอดีตซะก่อน ก่อนที่เราจะก้าวไปข้างหน้าได้'
ทุกคนก็เลยไปดูการแข่งด้วยกัน พวกเด็กนามิที่มาแข่งไม่ตั้งใจกันเลย ถูกนำไป 14-0
เด็กปีหนึ่งที่ฝึกกับยามะ (รู้สึกจะเป็นตัวสำรอง) บอกพวกที่แข่งอยู่ว่าอย่าเพิ่งหมดหวังนะ พยายามสิ
พวกนั้นก็เลยบอกว่า ก็เปลี่ยนตัวแล้วมาลงแข่งต่อเองเลยดิ

ก็เล่นได้ไม่ดีเลย ยามะก็ลุกขึ้นมาบอกว่า
อย่ายอมแพ้ ไม่ได้สู้อยู่คนเดียวนะ ยังมีเพื่อนอยู่ สู้เพื่อพวกพ้องสิ (อาอา..)
เกมจบที่ทีมนามิแพ้ 14-1 เด็กปีหนึ่งที่ลงมาเป็นแบตเตอร์ได้ทำแต้มไป 1 แต้มเท่านั้น
ฮิที่นั่งดูอยู่ที่บล็อกเดียวกันมาตลอดจนจบเกม
ก็พูดว่า พ่ายแพ้เพื่ออนาคตที่สดใสกว่างั้นเหรอ จะไปมีความหมายอะไร ไม่ชนะก็ไม่มีความหมาย
(คุซาคาเบะถามด้วยแหละว่า 'อยากจะนั่งตรงนี้จริงๆ เหรอครับ?' แสดงว่าฮิเลือกที่จะมานั่งเองอะสิ อ๊าย)

ยามะบอกสึนะว่าฉันไม่ห่วงอะไรแล้ว รุ่นน้องพวกนั้นจะต้องประสบความสำเร็จแน่ๆ ในอนาคต
ต่อไปนี้ฉันจะตั้งใจฝึกดาบ จะเป็นยอดนักดาบให้ได้เลย

อะฮือ..

จำได้แต่ยามะ กับ 8018 moment OTL

อาไม่ไหวแล้วนะตอนนี้น่ะ
ยามะ ยามะ รักยามะจังเลย

(อยากเข้าไปกอด กร๊ากกกก อยากให้ใครบางคนบนดาดฟ้าไปกอดแทนได้จัง  ;___;)

คงจะคิดถึงเบสบอลมากๆ แล้วก็เศร้ามากๆ ที่จะต้องทิ้งไป
แต่ยามะรักเพื่อนมากกว่าสินะ เสียสละเพื่อเพื่อนได้อยู่แล้วสินะ
ห้องชมรมรกไปหมดขนาดนั้น ตอนเก็บกวาดเหนื่อยมากไหมนะ
ตอนที่เห็นกรอบรูปนั้นแล้วนึกขึ้นได้ว่า จะไม่มีวันแบบนั้นอีกแล้ว มันจะไม่เกิดขึ้น ยามะทำหน้าเศร้ามากเลย
แล้วฮิก็เข้ามาในห้อง แล้วก็มองเห็นกรอบรูปนั้นที่ยามะได้เขียนเอาไว้
อะฮือ ทั้งสครีมทั้งเศร้าทั้งรู้สึกอบอุ่นอย่างเหินห่าง (เป็นยังไง?)
ไม่ใช่แค่เพราะเป็น 8018 นะ เรารู้สึกดีตรงที่ฮิได้เห็นยามะในมุมแบบนี้ มันมีอะไรบางอย่าง
จะว่าลำเอียงเพราะเป็นแม่ยกหรืออะไรก็เถอะ

แล้วฮิจะดูยามะสอนเด็กปีหนึ่งทำไม
ทำไมตอนยามะมาฮิต้องมองแล้วทำหน้าแบบนั้น แบบนั้นเลยนะอาอา.. 
ทำไมถึงไปดูการแข่งกับทุกคน แล้วทำไมถึงนั่งบล็อกเดียวกัน ที่นั่งว่างไกลๆ มีตั้งเยอะแยะ

โอเคมันคือเซอร์วิส orz
หรือไม่ก็แค่เพราะว่าเราจะจิ้น ฮะๆ
แต่มันมีอะไรบางอย่างจริงๆ นะ

เนื้อเรื่องตอนนี้นะ ถ้าไม่ใช่ยามะจะไม่สครีมเลย 55 โอ๊ย
พอเป็นยามะที่ต้องมาเจออะไรแบบนี้ มาทำหน้าแบบนี้ให้เห็น แล้วมันเจ็บปวดตามทุกทีเลย
แล้วฮิก็มาอยู่ตรงนั้นด้วยอีก ไม่รู้สิ ดีใจจังเลยที่ถึงแม้ว่าฮิจะเดินเข้ามาในห้องชมรมแล้วเดินออกไปแทบจะทันที
แต่ที่ตรงนั้น เวลานั้น ในตอนที่ยามะกำลังรู้สึกเศร้า คิดถึง เสียใจ อะไรปะปนกัน
ตอนที่เขาเปราะบางลงในชั่วขณะนั้น ก็มีคนเดินเข้ามาในห้อง ทำให้เขาไม่ได้ยืนอยู่ที่นั่นตามลำพัง
แล้วยิ่งคนที่เดินเข้ามาเป็นฮิ มัน.. ทำให้เราต้องมาเวิ่นเว้ออยู่ตอนนี้ไงเล่า!! 555

เพียงพอแล้วล่ะ
ขอบคุณค่ะ ทีมงานอนิเม ;___;
ถึงจะเผาบ้างอะไรบ้างและวาดยามะหน้าเบี้ยวก็เถอะนะ ฮือๆ 

(เพ้ออะไรวะ 5555 ยาวเหยียด)

ก่อนไปขอแปะรูปเดียว วาดไว้สักพักแล้ว 

เราชอบ จะมีใครชอบด้วยรึเปล่าก็ไม่รู้แหละ ฮ่าๆ

ถ้าทนอ่านมาจนถึงนี่ได้ก็ขอบคุณมาก ขอบคุณสำหรับคอมเมนท์ ขอบคุณที่อ่านค่ะ

ที่หายๆ ไปนี่ทำงานกีฬาสีอยู่ ไม่ว่างหรอกแต่เอนทรีนี้อยากอัพมาก 55
tag ของน้องโร (เรียกแบบนี้แล้วกันเนาะ) ขออัพเอนทรีหน้านะแฮ้ ดูท่าทางต้องพิมพ์ยาวพอสมควร

แล้วพบกันเอนทรีหน้าค่ะ : D

ปล. กีฬาสีน่ะ ยิ่งทำงานหนักยิ่งทำให้รู้จักเพื่อนมากขึ้น และทำให้รู้ว่าเพื่อนบางคนไม่ได้รู้จักเราเลย

ปล.2 วาดคัตเอาท์(ฉากหลังสแตนด์) ขนาด 8.47 x 4.17 เมตร สนุกจังค่ะ ฮ่าๆๆ ฮือ..

ปล.3 แล้วงานจะเยอะไปไหน จะตายอยู่แล้ว

ปล.4 ตอนนี้โกคุหงุดหงิดเป็นพิเศษรึเปล่าเนี่ย? โอ๋ๆ

ปล.5 อ๊าก อัลบั้มใหม่ของ Flyleaf ไม่ได้ชอบทุกแทร็คก็จริง แต่กรี๊ดเพลง Swept Away มาก ฟังเป็นสิบๆ รอบ อ๊าอ๊า

ปล.6 เอนทรีนี้ทำไมมันยาวขนาดนี้ได้?